Parafia jest dla wiernych czymś więcej niż tylko miejscem, do którego przychodzi się w niedzielę na Mszę Świętą. Jest domem — miejscem, w którym człowiek czuje, że jest zauważony, potrzebny i przyjęty takim, jaki jest.
Jest wspólnotą, w której można przyjść zarówno z radością, jak i ze swoim bólem, samotnością czy trudnymi pytaniami. Miejscem, gdzie nikt nie powinien czuć się obcy ani pozostawiony sam sobie. Bo wiara nie jest tylko osobistą relacją z Bogiem — jest także byciem razem, wzajemnym wsparciem i troską o drugiego człowieka.
Parafia pomaga człowiekowi zbliżać się do Boga, ale również uczy wrażliwości na drugiego człowieka. Musi być otwarta na dzieci, młodzież, rodziny, osoby starsze i samotne. Każdy powinien mieć w niej swoje miejsce.
Wierni potrzebują nie tylko pięknych słów, ale przede wszystkim obecności, życzliwości, rozmowy i zwyczajnego ludzkiego serca. Czasem wystarczy dobre słowo, uśmiech, zainteresowanie czy wyciągnięta dłoń, aby ktoś poczuł, że naprawdę należy do wspólnoty.
Parafia jest miejscem, do którego chce się wracać. Miejscem, które nie tylko mówi o miłości Boga, ale samo tę miłość pokazuje — poprzez ludzi, ich dobroć, wzajemną troskę, przebaczenie i gotowość do pomocy.
Bo prawdziwa parafia to nie tylko kościół, kancelaria i Msze Święte. To przede wszystkim ludzie. To wspólnota, która razem przeżywa radości i trudności, razem się modli, pomaga sobie i daje świadectwo, że wiara ma sens także w codziennym życiu.
Nie oczekujmy parafii idealnej. Twórzmy parafię prawdziwą — z ludźmi, którzy potrafią się różnić, ale potrafią też być razem. Z kapłanami, którzy są blisko swoich wiernych i z wiernymi, którzy nie boją się otworzyć swoich serc.
Dzięki Tobie nasza Parafia może być takim miejscem, do którego nie tylko przychodzimy, ale miejscem, za którym tęsknimy, kiedy nas w nim nie ma. I właśnie takiej parafii pragnijmy i taką parafię razem twórzmy.