Przyłączenie do Tyczyna
Biskup przemyski Wawrzyniec Goślicki przyłączył parafię borkowską do prepozytury w Tyczynie. Od tego czasu miejscowy kościół obsługiwali m.in. komendarze.
Ponad sześć stuleci wiary, modlitwy i wspólnoty. Dzieje Borku Starego splatają historię parafii, kościoła św. Piotra i Pawła oraz wielowiekowego kultu Matki Bożej na boreckim wzgórzu.
Dokładna data powstania Borku Starego nie jest znana. Najstarsza zachowana wiadomość związana z miejscową wspólnotą kościelną mówi o poświęceniu cmentarza przez biskupa przemyskiego Macieja herbu Janina w pierwszą niedzielę po Narodzeniu Pańskim, wiązaną w źródłach z rokiem 1418.
W opracowaniach parafialnych zwraca się uwagę, że według kalendarzowych obliczeń pierwsza niedziela po Bożym Narodzeniu przypadała wówczas 1 stycznia 1419 roku.
Pierwszym znanym duszpasterzem borkowskiej parafii był ks. Andrzej. Tradycja łączy z nim budowę drewnianego kościoła pod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Równolegle rozwijał się w Borku Starym kult maryjny związany z cudownym źródełkiem i obrazem Najświętszej Maryi Panny. Według dawnych przekazów miejsce to było nawiedzane przez wiernych już od końca XIII wieku, a rozkwit kultu część autorów wiąże z rokiem 1336.
W 1420 roku arcybiskup lwowski Jan Rzeszowski poświęcił kaplicę Najświętszej Maryi Panny, występującą w dokumentach również pod wezwaniem Świętego Krzyża. W późniejszych stuleciach to właśnie wokół tego miejsca rozwinęło się sanktuarium, którym od 1669 roku opiekują się dominikanie.
W połowie XV wieku kościół św. Piotra i Pawła był już trwałym centrum życia religijnego. 15 czerwca 1465 roku Jan z Pilczy, kasztelan krakowski i starosta przemyski, na prośbę ówczesnego proboszcza ks. Bartłomieja dokonał uposażenia parafii.
Nadanie obejmowało ziemię oraz prawo do pobierania określonych świadczeń z pól w Borku Starym, Borku Nowym i Brzezówce. Z przywilejem związane były również obowiązki liturgiczne i modlitwa za zmarłych.
Biskup przemyski Wawrzyniec Goślicki przyłączył parafię borkowską do prepozytury w Tyczynie. Od tego czasu miejscowy kościół obsługiwali m.in. komendarze.
Podczas najazdu tatarskiego pierwotny kościół został spalony. Podobny los spotkał wówczas także inne świątynie tej części regionu.
Na miejscu zniszczonej świątyni wzniesiono nowy kościół kamienny, który służył wiernym przez kolejne pokolenia.
Kamienny kościół został konsekrowany przez biskupa przemyskiego Łukasza Ostoję Soleckiego.
Po niemal trzech stuleciach zależności od parafii tyczyńskiej Borek Stary odzyskał samodzielność.
12 marca 1888 roku biskup Łukasz Solecki dokonał ponownego usamodzielnienia parafii i powołał na proboszcza dotychczasowego komendariusza, ks. Edwarda Koteckiego.
Obecny kościół parafialny jest murowaną, trzynawową świątynią neogotycką z wieżą. Powstał w latach 1928–1938 według projektu Bronisława Wiktora.
W 1939 roku kościół konsekrował biskup przemyski Franciszek Barda. W tym samym roku Emil Narolski z Przemyśla zbudował 15-głosowe organy.
W obecnym kościele zachowały się trzy barokowe ołtarze ze starej świątyni, chrzcielnica z 1755 roku oraz obrazy, w tym wizerunek Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Obok kościoła znajduje się murowana dzwonnica z 1887 roku.
Polichromię świątyni wykonał w latach 1957–1958 artysta Stanisław Szmuc.
29 czerwca 2018 roku, w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła, parafia świętowała jubileusz 600-lecia. Mszy odpustowej przewodniczył abp Adam Szal, Metropolita Przemyski.
Jubileusz stał się okazją nie tylko do przypomnienia historii, lecz przede wszystkim do dziękczynienia za pokolenia wiernych, które przez stulecia tworzyły tę wspólnotę.
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Borku Starym.
Kościół pw. Miłosierdzia Bożego.
Kaplica pw. Matki Bożej Częstochowskiej.
Kaplica pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
Na terenie parafii znajduje się również sanktuarium Matki Bożej Boreckiej i klasztor oo. Dominikanów, którego historia od stuleci pozostaje częścią duchowego dziedzictwa Borku Starego.