Jesteś tutaj

POŚWIĘCENIE OŁTARZA- ARTYKUŁ W NIEDZIELI

Przed jubileuszem parafialny ołtarz odzyskał dawny blask

 

W dniu 12 marca br. ks. bp. Stanisław Jamrozek odwiedził parafię Borek Stary. Podczas uroczystej mszy świętej w parafialnej świątyni ks. biskup poświęcił odrestaurowany ołtarz i udzielił sakramentu bierzmowania 44 osobowej grupie młodzieży klas trzecich uczęszczających do gimnazjów w Tyczynie, Błażowej, Hyżnem, Chmielniku, a nawet w Rzeszowie. Parafia Borek Stary to wyjątkowa parafia, obejmuje bowiem cztery wioski położone w czterech gminach. We mszy św. dziękczynnej za wielkie dzieło konserwacji zabytkowego ołtarza wzięli również udział: ks. prałat Jacek Rawski - dziekan i proboszcz parafii Błażowa, ks. prałat Marek Gajda - proboszcz parafii Hyżne, ks. Jan Młynarczyk - wywodzący się z parafii i miejscowy proboszcz ks. prałat Adam Pietrucha. W uroczystościach oprócz konserwatorów, którzy odnowili miejscowy ołtarz wzięli udział: Marta Nikiel - przedstawiciel Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatura w Rzeszowie oraz przedstawiciele lokalnych samorządów: Stanisław Kruczek - członek Zarządu Województwa Podkarpackiego, Adam Skowroński - przewodniczący Rady Miejskiej w Tyczynie i Grzegorz Lampart - radny. Reprezentowali oni instytucje, które partycypowały w kosztach konserwacji.

Parafia w Borku Starym istnieje od połowy XV wieku, ale już od 1596 roku była kanonicznie połączona z parafią Tyczyn za przyczyną biskupa przemyskiego Wawrzyńca Goślickiego. Początki boreckiej parafii, jak podają źródła, sięgają roku 1418. Pierwszy znany proboszcz, ks. Andrzej zbudował drewniany kościół pod wezwaniem św. św. Piotra i Pawła. W tym czasie sławne było już istniejące na terenie parafii miejsce kultu przy cudownym źródełku i obrazie Najświętszej Marii Panny. W 1624 r. Tatarzy pod wodzą baszy Kantemira spalili pierwotny kościół. Podobny los spotkał wówczas kościoły w Tyczynie, Słocinie i Hyżnem. Na jego gruzach w latach 1646-49 postawiono nowy kościół kamienny, który został konsekrowany dopiero w 1883 roku przez biskupa przemyskiego Łukasza Ostoję Soleckiego. Na przestrzeni wieków parafialny kościół wielokrotnie zmieniał swoje oblicze. Ostatni przetrwał do lat trzydziestych ubiegłego wieku, kiedy to został rozebrany i na jego miejscu wybudowano ten istniejący do dnia dzisiejszego. Jak podają stare kroniki, poprzedni kościół w Borku Starym był murowany, niesklepiony, pokryty gontem. W okresie ubiegania się o utworzenie z powrotem samoistnej parafii w 1888 roku, dokumenty podają, że kościół miał 24 m długości i 12 m szerokości. Prowadziły do niego dwa wejścia: główne od zachodu i boczne od południa. W kościele znajdowały sie cztery ołtarze, w tym czwarty ołtarz boczny z obrazem olejnym św. Michała w złoconych ramach. Usamodzielnienie się boreckiej parafii odbyło się pomimo początkowych protestów pełnomocników gmin: Budziwoja, Hermanowej, Kielnarowej i Tyczyna, a nawet prepozyta tyczyńskiego ks. Władysława Cymbula. I tak 12 marca 1888 roku biskup przemyski Łukasz Ostoja Solecki erygował parafię w Borku Starym. Pierwszym proboszczem reaktywowanej parafii został jej dotychczasowy komendariusz ks. Edward Kotecki. Jego grób znajduje sie na parafialnym cmentarzu.

Kościół parafialny w Borku Starym był na przestrzeni wieków świadkiem wielu ważnych wydarzeń dla lokalnej społeczności, zarówno z Borku Starego jak również Nowego Borku, Brzezówki czy Borówek. 5 czerwca 2015 r., nazajutrz po uroczystości Bożego Ciała rozpoczęła się konserwacja głównego ołtarza boreckiej świątyni. Tego ważnego przedsięwzięcia podjął się krakowski konserwator dzieł sztuki mgr Stanisław Kłosowski wraz z zespołem, w skład którego weszli: artysta plastyk mgr Wojciech Porębski, Małgorzata Bogaty i inni. W zakres pracy konserwatorskiej wchodziło: wyczyszczenie struktury ze starych przemalowań, czyszczenie elementów złoconych, a następnie kładzenie gruntów pod polichromie oraz złocenie. Kolejnymi czynnościami było wykonywanie złoceń i uzupełnianie polichromii na strukturze ołtarza. Prace prowadzone były równolegle na miejscu w kościele w Borku Starym oraz w pracowni w Krakowie, dokąd przewiezione zostały obrazy oraz niektóre elementy wyposażenia ołtarza, w tym rzeźby patronów kościoła świętych apostołów Piotra i Pawła. Ze względu na spore zniszczenia prace konserwatorskie były bardzo trudne. Oprócz samej struktury ołtarza konserwacji zastały poddane cztery XIX wieczne obrazy olejne. Wykonano nowe windy podnoszące dwa obrazy, nową drewnianą konstrukcję nośną znajdująca się z tyłu ołtarza, a wzmacniającą stabilność jego struktury.

Pierwszy etap konserwacji zakończył się komisją konserwatorską 19.11.2015 r., przyjmującą dotychczasowe prace w całości. Następnie przystąpiono do drugiego, końcowego etapu konserwacji, który został zakończony w ubiegłym roku. Polichromia ołtarza odzyskała pierwotną formę. Jest to marmoryzacja w kolorze błękitnym, a w partiach belkowania i filunkach w kolorze szaro-czarnym. Barokowy ołtarz został w latach dwudziestych XX wieku przeniesiony z poprzedniego kościoła do obecnego, większego, co spowodowało pewne zmiany w architekturze w części zwieńczenia. W czasie konserwacji odkryto na strukturze ołtarza siedem powłok, co może świadczyć o siedmiokrotnych jego przemalowaniach. Obecna konserwacja pozwoliła odkryć w tylnej części ołtarza ciekawą inskrypcję. Mówi ona, że "OŁTARZ TEN MSC PAN FUDASZEWICZ WYSTAWIŁ CHCĄC ABY PAN BÓG DUSZĘ JEGO ZBAWIŁ". Kim był Pan Fudaszewicz? Czy był on fundatorem tego ołtarza? Czy ołtarz ten był rzeczywiście wykonany dla tego kościoła? A może został przeniesiony z innej świątyni? Dostępne dokumenty na ten temat milczą. Jedynie kroniki O.O. Dominikanów wspominają postać Józefa Fudaszewicza ( bo tak się podpisywał) jako dobroczyńcę boreckiego klasztoru. Było to w okresie sprawowania urzędu przeora przez o. Justyna Jakielskiego, który „prawością i bogomyślnością jednał sobie umysły życzliwych magnatów”. I tak w 1740 roku wśród ofiarodawców srebrnych wotów wymieniony jest, m. in. Józef Fudasiewicz , skarbnik latyczowski. 2 kwietnia 1741 roku Józef i Barbara Fudaszewiczowie ustanowili własny fundusz w wysokości jednego tysiąca złotych polskich na kapelę złożoną z sześciu muzykantów.

Prawdopodobnie jedno z pierwszych, udokumentowane odnowienie wnętrz boreckiej świątyni, nastąpiło 31 lipca 1838 roku. Dzięki wsparciu tego przedsięwzięcia przez właściciela Borku Starego, Maurycego Szymanowskiego i jego żony Anny z domu Zawiskiej, odnowiono wówczas główny ołtarz. W kosztach tego przedsięwzięcia partycypował również proboszcz tyczyński ks. Leopold Olcyngier. Z jego inicjatywy odnowiono również ołtarz św. Antoniego i wnętrze kościoła. Maurycy Szymanowski herbu Jezierza, właściciel Borku Starego, dziedzic Słociny zapisał się chlubnie także w kronikach boreckiego klasztoru. Jego doczesne szczątki spoczywają pod posadzką kaplicy grobowej Szymanowskich przy neogotyckim kościele p. w. św. Marcina i św. Rocha w Słocinie.

Uroczystość poświęcenia odnowionego ołtarza wpisuje się w cykl przygotowań do jubileuszu 600 lecia powstania parafii. Zapoczątkowuje ona różnego rodzaju przedsięwzięcia mające na celu podziękowanie Bogu za 600 lat istnienia, przybliżenie lokalnej społeczności historii parafii na przestrzeni wieków i ludzi, którzy z niej wyrośli i którzy pracowali dla jej rozkwitu, a przez to realizowali chrześcijańskie powołanie.

                                         Jerzy Konkol

 

Zdjęcia z uroczystości: http://borekstary.przemyska.pl/node/379#

Przebieg renowacji ołtarza: http://borekstary.przemyska.pl/node/327

oraz: http://borekstary.przemyska.pl/node/353

Skan artykułu w NIEDZIELI: http://borekstary.przemyska.pl/node/380#

 

 

 

 

 

 

 

Parafia w Borku Starym pw. św. Piotra i Pawła