Jesteś tutaj

Borek Stary - Historia

Parafia w Borku Starym pw. św. Piotra i Pawła erygowana została przed rokiem 1419. Uposażył ją w roku 1465 Jan z Pilczy, kasztelan krakowski. W 1598 roku biskup Wawrzyniec Goślicki przyłączył parafię w Borku, wraz z jej uposażeniem, do utworzonej wówczas prepozytury w Tyczynie. Ponownego oddzielenia parafii dokonał w roku 1888 biskup Łukasz Solecki. W roku 1418 istniał w Borku drewniany kościół parafialny św. Piotra i Pawła oraz kaplica pw. Świętego Krzyża i Najświętszej Maryi Panny. Kościół ten spalili Tatarzy w roku 1624. W latach 1624-1646 liturgię parafialną sprawowano w leżącym poza wioską kościele Świętego Krzyża. W roku 1646 w miejsce spalonego przez Tatarów wybudowano nowy kościół z kamienia. Był on użytkowany do roku 1926, kiedy rozebrano go a materiał wykorzystano do budowy nowej świątyni. Obecny kościół parafialny murowany, trzynawowy, neogotycki z wieżą, wybudowano w latach 1928-1938, według projektu B. Wiktora. Konsekrował go w roku 1939 biskup Franciszek Barda. W kościele znajdują się trzy barokowe ołtarze ze starego kościoła, chrzcielnica z roku 1755, oraz kilka obrazów, w tym obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Obok kościoła znajduje się dzwonnica murowana z roku 1887. Polichromię kościoła wykonał w latach 1957-1958 artysta Stanisław Szmuc. Organy 15 głosowe zbudował w roku 1939 Emil Narolski z Przemyśla. http://www.borekstary.przemyska.pl/node/57
Proboszczowie parafii w XX wieku:
Ks. Ignacy Krysakowski od 1902 do 1923
Ks. Józef Pasierb od 1923 do 1952
Ks. Władysław Fietko od 1952 do 1958
Ks. Michał Sternal od 1958 do 1983 jako proboszcz, a zmarł 29.05.1992
Ks. Władysław Mazepa od 1983 do 2005 obecnie na emeryturze
Ks. Adam Pietrucha od 2005

Parafia w Borku Starym pw. św. Piotra i Pawła